22 Αυγ 2014
2960 Προβ.

ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Αρθρογραφεί 

η ΜΑΒΙΝΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 

Μουσικολόγος - Εκπαιδευτικός

b_150_100_16777215_00_images_MAVINA.jpg

Τα παιδιά, που πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο, έχουν αυξήσει τις δραστηριότητές τους. Μ’ αυτό το σκεπτικό, τελειώνοντάς τα μαθήματά τους στις 14.00, στις διάφορες αίθουσες του Σχολείου, μερικά απ’ αυτά, γεμίζουν τις ώρες τους στο Ολοήμερο Σχολείο, μέχρι τις πρώτες απογευματινές ώρες, γιατί χρειάζονται συμπληρωματική διδασκαλία και μάθηση (για την πρόοδο τους).  

Όσον αφορά τα μαθήματα του Ολοήμερου Σχολείου είναι τα ίδια με εκείνα που διδάσκονται μέχρι τις 14.00, που σχολάνε. Στα κύρια μαθήματα της γραφής, της ανάγνωσης, της αριθμητικής και της προφορικής ομιλίας προσάψανε τα δευτερεύοντα της μουσικής, των εικαστικών, του θεάτρου και των “H/Y” (υπολογιστές).

Κατά τη διάρκεια των δυόμισυ πρώτων πρωινών ωρών διδασκαλίας είναι ξεκούραστα και αποδίδουν, μέχρι εκεί που μπορούν. Μετά, αρχίζουν, σιγά-σιγά, να κουράζονται πιο εύκολα.

Εντούτοις, οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου, πλέον, έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν τη δεύτερη ξένη γλώσσα που θέλουν να μάθουν. Συζητάνε με τους γονείς τους για όλα τα θέματα, όπως και για την επιλογή της δεύτερης ξένης γλώσσας. Αυτό είναι προτιμότερο να γίνεται με παρότρυνση των δασκάλων τους. Διότι οι γονείς τους γνωρίζουν καλύτερα τα παιδιά τους, απ’ οσο εκείνα τους ίδιους τους εαυτούς τους. Δεν έχει ολοκληρωθεί η γνωριμία με τον εαυτό τους. Ακόμα βρίσκονται στο στάδιο που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, ν’ αυτοδιορθώνονται με αυτενέργεια και να τρέφουν αυτοεκτίμηση καθώς και αυτοσεβασμό.

Τα βιβλία, που μοιράζουμε στο κάθε παιδί, από μία φορά, και αυτά με τη σειρά τους οφείλουν να τα προσέχουν, γιατί αυτά είναι τα εργαλεία/τα όπλα της δικής τους δουλειάς. Οφείλουμε, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί να τους μαθαίνουμε αυτή την αρχή, υπενθυμίζοντάς τους, να μη καταστρέφουνε τα πράγματα των συμμαθητών τους.

Οι μέθοδοι που οφείλει να θέτει σ’ εφαρμογή ο κάθε σύγχρονος εκπαιδευτικός δεν είναι άλλες από την υπομονή, την επιμονή, τη σταθερότητα, τους ήπιους τόνους διαλόγου με τους μαθητές τους και την απώλεια διακρίσεων (ανάμεσα σε μαθητές χαμηλής επίδοσης και υψηλής).

Έτσι, μιμούνται από τον διδάσκαλο-καθοδηγητή τους «να σέβονται τη διαφορετικότητα των άλλων, σε σχέση με τον εαυτό τους, αποκτώντας σωστούς τρόπους αντιμετώπισης των άλλων. ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΒΑΙΝΟΥΝ Σ’ ΑΓΕΝΗ ΆΜΙΛΛΑ. Βάσει της ψυχοπαιδαγωγικής επιστήμης, της επιστήμης που απαντά στη ψυχογράφηση και τη ψυχολογία όλων των παιδιών, ο αυτοσεβασμός αποτελεί την κινητήριο δύναμη, προκειμένου να σέβονται τους συνομήλικους συμμαθητές τους, τους μικρότερους αλλά και τους μεγαλύτερους, τους ενήλικες, τους μεσήλικες μέχρι και τους γέροντες.

Μέσα από το μάθημα της μουσικής, μπορούν ν’ ανακαλύψουν τον εσωτερικό τους κόσμο, τον κόσμο της ψυχής τους, αλλά και να διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες. Αποκτούν αυτογνωσία και ρεαλιστικότητα. Μέσα από τη συνεργασία στην ομάδα, μαθαίνουν να μοιράζονται, να διευρύνουν, να διορθώνουν ή και να καλυτερεύουν τις σκέψεις τους και τα αισθήματά τους.

Μαθαίνουν να μη γίνονται υπόδουλοι του ατομικισμού, του θράσους, της αναίδειας, του άμετρου θράσους που ξεφεύγει πέρα από κάθε λογική για το σεβασμό προς τα δικαιώματα των άλλων. Η μουσική τιθασεύει τα πιο άγρια θηρία της ζούγκλας, που αυτό αποδεικνύει τις ευεργετικές επιδράσεις του μουσικού – μελωδικού ήχου έναντι στην επιθετικότητα και τη βιοπραγία (τόσο των ζώων όσο και των ανθρώπων).

Οι παιδαγωγοί του 21ου αιώνα παύουν να γίνονται οι αυταρχικοί και παραδοσιακοί πληροφοριοδότες γνώσεων των παλιότερων εποχών και υπόκεινται, σιγά-σιγά, στο πνεύμα της διαπαιδαγώγησης των μαθητών τους. Παιρνώντας, όμως, πάντοτε στο πνεύμα μετάδοσης υψηλών αξιών και πνευματικών ιδεωδών, αναφέροντας τρανά παραδείγματα της ιστορίας της ανθρωπότητας, στο πέρασμα των αιώνων από π.Χ. έως μ.Χ.

Στην ιστορία συνέβησαν τρανά ανδραγαθήματα, αποδεικνύοντας θαρραλέο και γενναίο ήθος οι πρωταγωνιστές τους.